De ondemocratische EU heeft de macht gekregen om bij een dictatuur passende mediacensuur uit te oefenen op haar niet welgevallige berichtgeving… Hoe knettergek wil je het hebben??!!!
Totalitaire mediacensuur in Europa krijgt goedkeuring van EU-rechtbank
Nationale grondwetten worden terzijde geschoven door supranationale organen. Uitgevoerd met de goede wil van overheden
Brussel vertrouwt er niet op dat de burgers van de EU-lidstaten zelf kunnen beoordelen wat waar en onwaar is in de mediastroom. Dit hebben zij gemeen met totalitaire communistische regimes als Noord-Korea en China. Maar het supranationale besluit om Russische media te blokkeren wordt bekritiseerd omdat het de nationale grondwetten schendt, ook in Zweden, bericht Samnytt.se.
De EU oogstte kritiek toen de Raad van Ministers de verspreiding van de inhoud van de Russische mediakanalen RT en Sputnik verbood. Het werd voorafgegaan door supranationale maatregelen om alle EU-burgers de toegang tot deze media te ontzeggen. Alleen het beeld van de oorlog dat de door het Westen gesteunde Oekraïense media uitdragen, zou worden toegestaan, ondanks het feit dat deze media niet geacht kunnen worden objectief te rapporteren en zelfs met nazi-connecties in verband zijn gebracht.
De nationale regeringen en lokale internetexploitanten in de lidstaten werden door Brussel overgehaald om de Engelstalige Russische media te blokkeren die een tegengeluid over de oorlog in Oekraïne zouden kunnen geven. Dit op grond van de bewering dat deze media bevooroordeeld de andere kant belichten.
De Raad van Ministers in Brussel, die het besluit heeft genomen, kunnen zelf wel lezen wat RT en Sputnik schrijven, maar gelooft niet dat de gewone EU-burger dezelfde mentale capaciteit heeft om onderscheid te maken tussen feit en propaganda als het van Rusland komt, als de andere kant wordt belicht.
Voor technisch geschoolden zijn er manieren om de censuur te omzeilen, net zoals dissidenten in Noord-Korea en China dat doen. Maar net als in die landen kunnen de autoriteiten in Europa nu hard optreden tegen degenen die dat doen. De door de Raad van Ministers afgekondigde supranationale censuur en het verbod op de verspreiding van Russische mediaberichten wordt nu ook gesteund door het Europese Hof van Justitie.
Schending van de grondwet van de lidstaten
Maar critici zeggen dat de nomenklatura in Brussel zich begeeft op terreinen waar zij geen supranationale bevoegdheid heeft. Volgens hen bestaat er geen EU-richtlijn die de EU het recht geeft de grondwetten van de lidstaten inzake vrijheid van meningsuiting, opinie en persvrijheid terzijde te schuiven. Deze burgerlijke vrijheden en rechten zijn hoekstenen van een democratische samenleving.
Iemand die zich uitspreekt na de goedkeuring van de totalitaire EU-besluiten door het EU-hof is de Zweedse freelance journalist Staffan Dahllöf, die ook in Denemarken werkt. In een opiniestuk in SvD parafraseert hij George Orwells beroemde dystopie 1984 met wat het regime in Brussel zegt over zijn besluit.
“Controle is vrijheid. Het verbieden van verdachte sprekers is democratie. Vrijheid van meningsuiting omvat geen vijandige propaganda.” Dat is volgens Dahllöf de samenvatting van het besluit van het Hof van Justitie van de EU over waarom gewone mensen in de EU niet mogen weten wat Russische media melden en waarom degenen die dit overtreden gestraft moeten worden.
Zweedse rechter onder de besluitvormers
In het EU-hof dat de uitspraak heeft gedaan, zit een rechter uit Zweden, dat bekend staat als het land met ’s werelds oudste handvest voor persvrijheid, waarin expliciet staat dat het voor de staat verboden is het vrije verkeer van de media te belemmeren. De Zweedse rechter stond echter ook volledig achter het besluit.
Dat deden alle 15 rechters die aan het besluit deelnamen, en vele anderen kwamen ook uit EU-landen met een soortgelijke grondwet inzake persvrijheid als Zweden. Er wordt besloten de ogen te sluiten voor wat de grondwetten van de afzonderlijke landen zeggen en in plaats daarvan alleen te kijken naar wat er in het EU-recht staat, dat – juist omdat de persvrijheid in de lidstaten is geregeld – niet gelijkend duidelijk is.
Persvrijheid definiëren als Fidel Castro
De EU-rechtbank zegt dat de vrijheid onder het EU-recht niet wordt beperkt omdat RT en Sputnik niet verboden wordt media-inhoud te produceren. Ze mogen het alleen niet publiceren. Toen de communisten van Fidel Castro in 1959 met geweld de macht grepen in Cuba, werd een soortgelijk besluit genomen: de niet door de staat gecontroleerde oppositiemedia mochten hun activiteiten voortzetten – ze mochten alleen geen krantenpapier kopen.
Dahllöf is verbaasd dat een besluit met zulke vergaande totalitaire beperkingen van de fundamentele rechten en vrijheden van de burgers in Zweden met zoveel stilzwijgen is gepasseerd. Een hypothese is dat veel mensen niet durven te protesteren uit angst te worden bestempeld als vrienden van Rusland, een beschuldiging die in de Zweedse verkiezingscampagne veelvuldig is gebruikt om hun politieke tegenstanders verdacht te maken.
Bevooroordeelde journalistiek ook grondwettelijk beschermd
In zijn opiniestuk stelt Dahllöf dat “de inval van Rusland in Oekraïne een schending is van het internationaal recht, een oorlog die het VN-Handvest schendt en een grove schending van de soevereiniteit van Oekraïne”. Hij erkent ook dat “RT en Sputnik door de staat gecontroleerde mediaplatforms zijn met een agenda en met boodschappen die zijn geformuleerd door de machthebbers in Moskou”.
Maar in de grondwet van Zweden en van veel andere landen staat niets over persvrijheid dat bevooroordeelde agendajournalistiek verbiedt. De overgrote meerderheid van de media in het Westen houdt zich ook bezig met dergelijke activiteiten, en in Zweden gaan zelfs toonaangevende media zoals Dagens Nyheter er prat op dat ze dat doen.
Zweden heeft ook door de staat gecontroleerde en door de belasting gefinancierde media, SVT, SR en UR. De meerderheid is van mening dat de berichtgeving in deze media duidelijk politiek bevooroordeeld is.
Glibberige helling
De vrijheden van meningsuiting, opinie en pers zijn er niet om te beschermen wat er in de media gezegd, verschenen en gerapporteerd wordt waar iedereen het over eens is. Ze bestaan om te beschermen tegen de “tirannie van de democratie” en om ervoor te zorgen dat alle stemmen worden gehoord, ook de controversiële.
Naast de specifieke discussie over het recht om te weten hoe beide partijen de oorlog in Oekraïne weergeven, zegt Dahllöf dat er een groter en principiëler probleem is – dat de staat “zichzelf het recht geeft om te bepalen wat aanvaardbare journalistiek is.” Als je dat in het ene geval kunt doen, kun je het ook in andere gevallen doen, en dan glijdt je gemakkelijk af naar een hellend vlak.
Slordige besluitvorming
Het Hof van Justitie van de Europese Unie drukt zich in het besluit zo uit dat deze beperkingen van de democratische rechten en vrijheden niet als zodanig lijken te zijn, maar integendeel de democratie en de vrijheid beschermen. Daarin staat dat “alle vormen van meningsuiting” die volgens de autoriteiten bijdragen tot de bevordering van haat, onverdraagzaamheid en het gebruik van geweld, moeten worden bestraft en beëindigd.
Aangezien RT en Sputnik het Russische militaire geweld in Oekraïne rechtvaardigen, is het noodzakelijk om deze media te blokkeren, zo luidt het. De regel over welk militair geweld van welke landen aanleiding moet geven tot censuurmaatregelen, is gebaseerd op welk geweld de machthebbers in Brussel acceptabel of niet acceptabel vinden.
Het arrest van de EU-rechtbank stelt echter dat het recht van de media en journalisten om te rapporteren beschermd blijft indien de rapportage (door Brussel) kan worden geacht in het algemeen belang te zijn, en verondersteld kan worden (door Brussel) te goeder trouw of op basis van (wat Brussel beschouwt als) juiste feiten en in overeenstemming met (wat Brussel beschouwt als) goede journalistieke ethiek en in beginselen van verantwoorde journalistiek te zijn gedaan.
Pogingen om de censuur te omzeilen zijn strafbaar
Tegelijkertijd stelt het besluit dat het als onderdeel van de EU-wetgeving wordt beschouwd om media en journalisten die niet aan deze voorwaarden voldoen te censureren, ongeacht of dit in strijd is met de nationale grondwetten van de lidstaten. Wat Brussel beschouwt als “propaganda en desinformatiecampagnes” van politieke of militaire tegenstanders kan worden gecensureerd om “de doelstellingen te bereiken” die Brussel op een bepaald moment bepaalt.
Dezelfde redenering wordt gebruikt om in de volgende fase de verdere verspreiding van informatie uit verboden media voor EU-burgers te verbieden. Het besluit is zo geformuleerd dat het als een strafbaar feit wordt omschreven om te proberen de Brusselse blokkering te omzeilen op de manier waarop sommigen dat nu doen, bijvoorbeeld via VPN-verbinding.
Zich baserend op dezelfde totalitaire regimes waartegen het zich ideologisch zegt te verzetten, rechtvaardigen Brussel en het Europese Hof van Justitie de censuur met het argument dat wat de Russische media melden “een bedreiging vormt voor de openbare orde in de EU”.
Een afwijking van geaccepteerde democratische beginselen
Dahllöf wijst erop dat de vrijheid van meningsuiting niet absoluut is en dat bepaalde beperkingen van het soort waaraan we gewend zijn geraakt, gerechtvaardigd kunnen zijn, bijvoorbeeld in het geval van bedreiging, laster en het aanzetten tot geweld. Maar wat er nu gebeurt, is veel ingrijpender van aard en het optreden van de staat wordt vooraf collectief uitgevoerd in plaats van achteraf individueel voor de rechter te worden onderzocht.
Dahllöf is van mening dat dit duidelijk in strijd is met zowel de Zweedse grondwet als geaccepteerde democratische waarden. Het roept vragen op over supranationaal bestuur in Brussel van het soort dat eerder is genoemd over andere regimes met twijfelachtige legitimiteit van het volk, waar de besluitvorming in een steeds totalitairder richting drijft.
“Deze ontmanteling van klassieke liberale vrijheden gebeurt zonder publiek debat. Juristen, politicologen, de media, mediaorganisaties en natuurlijk de politiek geïnteresseerden in het algemeen zijn niet op de hoogte gebracht van wat nu het geldende EU-recht blijkt te zijn: dat het grondwettelijke verbod op censuur op 1 maart door 27 ministers van Buitenlandse Zaken is ingetrokken en op 27 juli door 15 rechters in Luxemburg is bekrachtigd.”