Zie OOK ABC VAN 14 OKTOBER PLUS OVT EN PRESSELUB VAN 15 OKTOBER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Pascal Meere steunt dit
De CIA waarschuwde meerdere dagen voor de overval van Hamas op Israël voor een aanval met raketten. Dat meldt CNN vrijdagavond 13 oktober jl. Men wist er dus van.
Ook op 13 oktober publiceerden de New York Times en zakenblad Forbes artikelen met gelijke strekking. De New York Times meldt dat de Amerikaanse inlichtingendiensten op 28 september jl. – 9 dagen voor de aanval – een rapport uitbrachten waarin staat dat Hamas binnen enkele dagen een aanval met raketten op Israël uit zal voeren.
Uit het Forbes bericht blijkt dat de CIA tot tweemaal toe de Biden regering heeft gewaarschuwd voor een verhoogd risico op aanvallen van Hamas op Israël in de daaropvolgende dagen. Zie; https://lnkd.in/ewgkGrsM. Ook Egypte zou Israël drie dagen voor de aanval hebben gewaarschuwd. De eerdere verbazing over de plotselinge extreme aanval – zonder dat de veiligheidsdiensten er ook maar iets van zouden weten – blijkt niet terecht.
De artikelen gaan ook in op de vraag waarom er met deze cruciale informatie niets is gedaan. Het antwoord daarop vind ik verbazend. Volgens het Forbes artikel zijn dreigingen van Hamas aan Israël vrijwel dagelijkse kost en daarom is het gevoel van urgentie verdwenen.
Laten we bij de feiten blijven. Op 28 september, 4 en 5 oktober zijn er waarschuwingen afgegeven aan Israël voor een mogelijke aanval binnen enkele dagen met raketten door Hamas. Die waarschuwingen kwamen van Amerikaanse en Egyptische veiligheidsdiensten. Met deze info is niets gedaan omdat deze dreiging zo vaak voorkomt, dat het “niet urgent genoeg” meer zou zijn. Vervolgens ontstaat er een onvoorstelbaar bloedbad gevolgd door wraakacties die onbeschrijfelijk leed veroorzaakt onder de burgerbevolking en niet meer binnen de grenzen van het oorlogsrecht lijkt te passen.
De onvoorstelbare lichtzinnigheid waarmee tegenwoordig in het Westen over mensenlevens wordt gesproken en besloten kan ik niet meer bevatten. Ik vind het eng. Nog enger dan de lichtzinnigheid waarmee er over de democratie in “het vrije westen” wordt gesproken. We laten ons door onmensen regeren.
Als je geen enkele voorbereiding hebt getroffen als regering nadat je drie keer bent gewaarschuwd voor een mogelijk bloedbad, is er iets anders aan de hand. Het zijn incompetente, oorlogszuchtige en geesteszieke leiders die onvoorstelbare drama’s als dit creëren.
Volgens de Jeruzalem Post van 13 oktober wil 86% van de Israëliërs van de incompetente Netanyahu af nadat de oorlog is geëindigd. Hij heeft immers al bijna een burgeroorlog veroorzaakt een paar maanden geleden.
Dit conflict kan tot een wereldwijde geloofsoorlog leiden. De jeugd van geen enkel land zit te wachten op leiders die niets hebben geleerd van het verleden.
Ook op 13 oktober publiceerden de New York Times en zakenblad Forbes artikelen met gelijke strekking. De New York Times meldt dat de Amerikaanse inlichtingendiensten op 28 september jl. – 9 dagen voor de aanval – een rapport uitbrachten waarin staat dat Hamas binnen enkele dagen een aanval met raketten op Israël uit zal voeren.
Uit het Forbes bericht blijkt dat de CIA tot tweemaal toe de Biden regering heeft gewaarschuwd voor een verhoogd risico op aanvallen van Hamas op Israël in de daaropvolgende dagen. Zie; https://lnkd.in/ewgkGrsM. Ook Egypte zou Israël drie dagen voor de aanval hebben gewaarschuwd. De eerdere verbazing over de plotselinge extreme aanval – zonder dat de veiligheidsdiensten er ook maar iets van zouden weten – blijkt niet terecht.
De artikelen gaan ook in op de vraag waarom er met deze cruciale informatie niets is gedaan. Het antwoord daarop vind ik verbazend. Volgens het Forbes artikel zijn dreigingen van Hamas aan Israël vrijwel dagelijkse kost en daarom is het gevoel van urgentie verdwenen.
Laten we bij de feiten blijven. Op 28 september, 4 en 5 oktober zijn er waarschuwingen afgegeven aan Israël voor een mogelijke aanval binnen enkele dagen met raketten door Hamas. Die waarschuwingen kwamen van Amerikaanse en Egyptische veiligheidsdiensten. Met deze info is niets gedaan omdat deze dreiging zo vaak voorkomt, dat het “niet urgent genoeg” meer zou zijn. Vervolgens ontstaat er een onvoorstelbaar bloedbad gevolgd door wraakacties die onbeschrijfelijk leed veroorzaakt onder de burgerbevolking en niet meer binnen de grenzen van het oorlogsrecht lijkt te passen.
De onvoorstelbare lichtzinnigheid waarmee tegenwoordig in het Westen over mensenlevens wordt gesproken en besloten kan ik niet meer bevatten. Ik vind het eng. Nog enger dan de lichtzinnigheid waarmee er over de democratie in “het vrije westen” wordt gesproken. We laten ons door onmensen regeren.
Als je geen enkele voorbereiding hebt getroffen als regering nadat je drie keer bent gewaarschuwd voor een mogelijk bloedbad, is er iets anders aan de hand. Het zijn incompetente, oorlogszuchtige en geesteszieke leiders die onvoorstelbare drama’s als dit creëren.
Volgens de Jeruzalem Post van 13 oktober wil 86% van de Israëliërs van de incompetente Netanyahu af nadat de oorlog is geëindigd. Hij heeft immers al bijna een burgeroorlog veroorzaakt een paar maanden geleden.
Dit conflict kan tot een wereldwijde geloofsoorlog leiden. De jeugd van geen enkel land zit te wachten op leiders die niets hebben geleerd van het verleden.
====================================
En zie:
• 2e • 2e Creating Sustainable System Change 🌍 Author | Journalist | Cultural Entrepreneur | Performance Artist 📕 LEES Je mag ook niets meer zeggen 💬Creating Sustainable System Change 🌍 Author | Journalist | Cultural Entrepreneur | Performance Artist 📕 LEES Je mag ook niets meer zeggen 💬 2 u • Bewerkt •
De steun aan de staat (en daarmee politiek van) Israël en die van en voor Joden wordt ook door Nederlandse politici volledig aan elkaar gelijk gesteld. Een grote en gevaarlijke misvatting. Wereldwijd spreken Joden zich uit tegen de etnische zuivering van Palestijnen en het gruwelijke Apartheidsregime van de staat Israël.
Ik ben geraakt door de tientallen Joodse Nederlanders die mij deze week contacteerden en persoonlijk opzochten. Ze waren woedend, verdrietig en geschoffeerd over de onvoorwaardelijk steun van Nederland aan Israël die ook nog gelijk wordt gesteld aan ‘solidariteit met de Joodse gemeenschap in Nederland’.
Woorden doen ertoe. Daarom dit zeer actuele fragment uit mijn boek Je mag ook niets meer zeggen.
“De afgelopen jaren neemt het antisemitisme toe. Joden in Nederland zijn meerdere malen slachtoffer geworden van aanvallen en aanslagen,
Joodse begraafplaatsen en monumenten werden beklad en Joodse scholen en synagogen bedreigd. Dit heeft veel te maken met de groeiende weerstand tegen het beleid van de staat Israël. Hierbij worden termen, personen en standpunten over en weer door elkaar gehaald.
Daarom voor een keer alles duidelijk op een rijtje:
• Een Jood met een hoofdletter verwijst naar een persoon met de Joodse
etniciteit (die gaat via de moederlijn).
• Een jood met kleine letter verwijst naar een aanhanger van het joodse
geloof (moslim, hindoe en christen zijn ook met een kleine letter).
• Een Jood hangt lang niet altijd het joodse geloof aan.
• Een Jood is niet per se een Israëlisch staatsburger.
• Een Israëlische staatsburger is niet per se een Jood. Er bestaan ook veel
zogeheten ‘Arabische Israëliërs’. Die term is overigens een politieke keuze, anderen gebruiken daarom liever ‘Palestijnse Israëliërs.’
• Antisemitisme staat gelijk aan Jodenhaat en is specifiek gericht op personen van Joodse afkomst. Dit is een vergaande, strafbare vorm van
discriminatie.
• Antizionisme, daarentegen, is uitgesproken weerstand tegen het politieke ideaal van Zion, of het beloofde land Israël. Sommigen richten zich daarbij op het bestaan van de staat Israël op zich. Anderen richten hun kritiek op een staat met grenzen voorbij die zoals door de Verenigde
Naties in 1967 zijn bepaald en vastgesteld.
Een persoon die antizionistisch is of kritiek uit op de staat Israël, is niet de
facto antisemitisch of een Jodenhater. Voorstanders van de staat Israël
schilderen deze personen vaak wel zo af. Daarmee wordt iedere kritiek op het beleid van de staat Israël in de kiem gesmoord.
Andersom worden veel anti-Joodse sentimenten en Jodenhaat ingegeven
door kritiek op de staat Israël. Deze kritiek wordt vervolgens op Joden in
brede zin geprojecteerd. Dit overkomt ook Joodse en/of Israëlische Nederlanders, terwijl zij lang niet altijd een voorstander van het Israëlische politieke beleid zijn. Velen van hen zijn voor een vreedzame tweestatenoplossing voor Israëliërs én Palestijnen.”
📕 https://lnkd.in/eUiy-dNx
Ik ben geraakt door de tientallen Joodse Nederlanders die mij deze week contacteerden en persoonlijk opzochten. Ze waren woedend, verdrietig en geschoffeerd over de onvoorwaardelijk steun van Nederland aan Israël die ook nog gelijk wordt gesteld aan ‘solidariteit met de Joodse gemeenschap in Nederland’.
Woorden doen ertoe. Daarom dit zeer actuele fragment uit mijn boek Je mag ook niets meer zeggen.
“De afgelopen jaren neemt het antisemitisme toe. Joden in Nederland zijn meerdere malen slachtoffer geworden van aanvallen en aanslagen,
Joodse begraafplaatsen en monumenten werden beklad en Joodse scholen en synagogen bedreigd. Dit heeft veel te maken met de groeiende weerstand tegen het beleid van de staat Israël. Hierbij worden termen, personen en standpunten over en weer door elkaar gehaald.
Daarom voor een keer alles duidelijk op een rijtje:
• Een Jood met een hoofdletter verwijst naar een persoon met de Joodse
etniciteit (die gaat via de moederlijn).
• Een jood met kleine letter verwijst naar een aanhanger van het joodse
geloof (moslim, hindoe en christen zijn ook met een kleine letter).
• Een Jood hangt lang niet altijd het joodse geloof aan.
• Een Jood is niet per se een Israëlisch staatsburger.
• Een Israëlische staatsburger is niet per se een Jood. Er bestaan ook veel
zogeheten ‘Arabische Israëliërs’. Die term is overigens een politieke keuze, anderen gebruiken daarom liever ‘Palestijnse Israëliërs.’
• Antisemitisme staat gelijk aan Jodenhaat en is specifiek gericht op personen van Joodse afkomst. Dit is een vergaande, strafbare vorm van
discriminatie.
• Antizionisme, daarentegen, is uitgesproken weerstand tegen het politieke ideaal van Zion, of het beloofde land Israël. Sommigen richten zich daarbij op het bestaan van de staat Israël op zich. Anderen richten hun kritiek op een staat met grenzen voorbij die zoals door de Verenigde
Naties in 1967 zijn bepaald en vastgesteld.
Een persoon die antizionistisch is of kritiek uit op de staat Israël, is niet de
facto antisemitisch of een Jodenhater. Voorstanders van de staat Israël
schilderen deze personen vaak wel zo af. Daarmee wordt iedere kritiek op het beleid van de staat Israël in de kiem gesmoord.
Andersom worden veel anti-Joodse sentimenten en Jodenhaat ingegeven
door kritiek op de staat Israël. Deze kritiek wordt vervolgens op Joden in
brede zin geprojecteerd. Dit overkomt ook Joodse en/of Israëlische Nederlanders, terwijl zij lang niet altijd een voorstander van het Israëlische politieke beleid zijn. Velen van hen zijn voor een vreedzame tweestatenoplossing voor Israëliërs én Palestijnen.”
📕 https://lnkd.in/eUiy-dNx
==================================================
En zie (wat betreft o.a. John Jansen van Gaalen/////:
Ata KiratAta Kirat • Aan het volgen • Aan het volgen Credit Manager – sharing my views solely on personal titleCredit Manager – sharing my views solely on personal title 3 u •
De hashtag#geschiedenis van het Palestijns-Israëlische conflict is een complexe lappendeken van verdriet en onrecht, waarvan het labelen van hashtag#Hamas als een hashtag#terreurorganisatie slechts een simplistische benadering is. Zoals Groen-Links Kamerlid Kauthar Bouchallikht terecht opmerkt, duurt deze “oorlog” al 75 jaar. Begrijpen betekent niet het ontkennen van de gruweldaden van Hamas, maar het erkennen van de dieperliggende hashtag#oorzaken, met inbegrip van het hashtag#beleid van de Israëlische hashtag#regering.
De heersende opvatting in Nederland, bij zowel hashtag#politici als de hashtag#media, over hashtag#Israël als het eeuwige slachtoffer wordt in twijfel getrokken. Het beeld is genuanceerder dan we vaak te horen en zien krijgen. Een onpartijdige blik kan de perceptie veranderen, zoals de joodse Max Blumenthal ondervond tijdens zijn reis naar Israël en de bezette Palestijnse gebieden.
“Killing Gaza” is meer dan een hashtag#documentaire; het is een confronterend visueel bewijs van hashtag#oorlogsmisdaden begaan door het Israëlische hashtag#leger. Het is een weergave van het Palestijnse lijden en veerkracht.
Het socialemediatijdperk heeft een hashtag#ongecensureerd venster geopend op het conflict, waarbij de Israëlische agressie tegen onschuldige Palestijnse burgers in de wereld niet onopgemerkt blijft. Dit blijft een schending van het internationaal humanitair recht, hoewel de VN hashtag#Veiligheidsraad vaak verlamd wordt door het Amerikaanse vetorecht.
De Verenigde Staten hebben Israël onvoorwaardelijke steun en wapens toegezegd, en de macht van de pro-Israël hashtag#lobby in de VS kan niet worden onderschat. Het feit dat hashtag#politici de hashtag#AIPAC moeten behagen om verkozen te worden, weerspiegelt de complexiteit van de Amerikaanse betrokkenheid in dit conflict.
“Elke keer dat we iets doen, zeg je mij: Amerika zal dit of dat doen. Ik wil je iets heel duidelijk
zeggen: Maak je geen zorgen over Amerikaanse druk op Israël. Wij, het Joodse volk, controleren Amerika, en de Amerikanen weten dat”
Ariel Sharon, tot Shimon hashtag#Peres op 3 oktober 2001
Hoewel de minister van Buitenlandse Zaken hashtag#Blinken joodse wortels heeft, moeten de nationale belangen van de Verenigde Staten en Israël niet als identiek worden beschouwd. In een multipolaire wereld heroverwegen Midden-Oostenlanden hun afhankelijkheid van de VS, en Israël lijkt vastbesloten zijn eigen agenda na te streven zonder rekening te houden met de Palestijnse bevolking.
Het recht op hashtag#zelfverdediging van Israël is een veelgehoord argument, maar dit staat niet in lijn met VN-resolutie 37/43 van 1982, die het recht van volkeren benadrukt om zich te verzetten tegen koloniale overheersing en buitenlandse bezetting, ook via gewapend hashtag#verzet.
Tot slot, de invloed van reizen naar Israël, georganiseerd door organisaties zoals het hashtag#CIDI, kan niet worden onderschat. Deze reizen hebben een bepaalde doelstelling en zijn bedoeld om de perceptie van journalisten en politici ernstig te beïnvloeden. Het Palestijns-Israëlische conflict is diep geworteld en verdient een eerlijke en evenwichtige benadering.
De heersende opvatting in Nederland, bij zowel hashtag#politici als de hashtag#media, over hashtag#Israël als het eeuwige slachtoffer wordt in twijfel getrokken. Het beeld is genuanceerder dan we vaak te horen en zien krijgen. Een onpartijdige blik kan de perceptie veranderen, zoals de joodse Max Blumenthal ondervond tijdens zijn reis naar Israël en de bezette Palestijnse gebieden.
“Killing Gaza” is meer dan een hashtag#documentaire; het is een confronterend visueel bewijs van hashtag#oorlogsmisdaden begaan door het Israëlische hashtag#leger. Het is een weergave van het Palestijnse lijden en veerkracht.
Het socialemediatijdperk heeft een hashtag#ongecensureerd venster geopend op het conflict, waarbij de Israëlische agressie tegen onschuldige Palestijnse burgers in de wereld niet onopgemerkt blijft. Dit blijft een schending van het internationaal humanitair recht, hoewel de VN hashtag#Veiligheidsraad vaak verlamd wordt door het Amerikaanse vetorecht.
De Verenigde Staten hebben Israël onvoorwaardelijke steun en wapens toegezegd, en de macht van de pro-Israël hashtag#lobby in de VS kan niet worden onderschat. Het feit dat hashtag#politici de hashtag#AIPAC moeten behagen om verkozen te worden, weerspiegelt de complexiteit van de Amerikaanse betrokkenheid in dit conflict.
“Elke keer dat we iets doen, zeg je mij: Amerika zal dit of dat doen. Ik wil je iets heel duidelijk
zeggen: Maak je geen zorgen over Amerikaanse druk op Israël. Wij, het Joodse volk, controleren Amerika, en de Amerikanen weten dat”
Ariel Sharon, tot Shimon hashtag#Peres op 3 oktober 2001
Hoewel de minister van Buitenlandse Zaken hashtag#Blinken joodse wortels heeft, moeten de nationale belangen van de Verenigde Staten en Israël niet als identiek worden beschouwd. In een multipolaire wereld heroverwegen Midden-Oostenlanden hun afhankelijkheid van de VS, en Israël lijkt vastbesloten zijn eigen agenda na te streven zonder rekening te houden met de Palestijnse bevolking.
Het recht op hashtag#zelfverdediging van Israël is een veelgehoord argument, maar dit staat niet in lijn met VN-resolutie 37/43 van 1982, die het recht van volkeren benadrukt om zich te verzetten tegen koloniale overheersing en buitenlandse bezetting, ook via gewapend hashtag#verzet.
Tot slot, de invloed van reizen naar Israël, georganiseerd door organisaties zoals het hashtag#CIDI, kan niet worden onderschat. Deze reizen hebben een bepaalde doelstelling en zijn bedoeld om de perceptie van journalisten en politici ernstig te beïnvloeden. Het Palestijns-Israëlische conflict is diep geworteld en verdient een eerlijke en evenwichtige benadering.
Geen aandacht schenken aan de afbeelding. Dat waren ook mijn aanvankelijke redenen om het te negeren. Het interview met Max Blumenthal is uitzonderlijk boeiend en werpt licht op waarom de Verenigde Staten onvoorwaardelijke steun verlenen. Tegelijkertijd kan deze idiotie heel het Midden Oosten in brand zetten.
Ata KiratProfiel van Ata Kirat weergeven Auteur Credit Manager – sharing my views solely on personal title