Het is al weer even geleden, om precies te zijn 10 dagen geleden, dat er een onderzoek naar buiten kwam over incest op de ‘bijbelbelt’. Drie op de vier meisjes krijgen daar te maken met de een of andere vorm van incest. De ‘bijbelbelt’, u weet wel, het gedeelte van Nederland waar hoofdzakelijk orthodoxe christenen wonen, de rentmeesters van god (los), die het liefst zoveel mogelijk dieren groot martelen in veel te kleine stallen en te beroerd zijn daar brand preventieve maatregelen te installeren; die het schuim op de bek krijgen bij de woorden euthanasie en abortus en bij gevaarlijke kinderziektes weigeren hun kinderen in te laten enten …….
Oude koeden over incest
Het is al weer even geleden, om precies te zijn 10 dagen geleden, dat er een onderzoek naar buiten kwam over incest op de ‘bijbelbelt’. Drie op de vier meisjes krijgen daar te maken met de een of andere vorm van incest. De ‘bijbelbelt’, u weet wel, het gedeelte van Nederland waar hoofdzakelijk orthodoxe christenen wonen, de rentmeesters van god (los), die het liefst zoveel mogelijk dieren groot martelen in veel te kleine stallen en te beroerd zijn daar brand preventieve maatregelen te installeren; die het schuim op de bek krijgen bij de woorden euthanasie en abortus en bij gevaarlijke kinderziektes weigeren hun kinderen in te laten enten …….
Ziggo, UPC en de marktwerking
Ziggo is de kabelaar, die 5 keer per jaar het aanbod en de plek van kanalen verandert, een ‘service dienst’ heeft, die na 10 keer bellen, een verandering van de gegevens, nog niet kan verwerken, de kabelaar, die het standaardpakket steeds verder uitkleedt, terwijl je daar op de nota het meest voor betaalt. Dit Ziggo, of Sicko, dat is beter op z’n plek, heeft de aandacht van UPC getrokken. UPC denkt erover de kabelaar over te nemen, tja, dat is de marktwerking. De marktwerking, zoals die in de praktijk werkt, niet de marktwerking, die door politici beloofd wordt. Politici liegen hardop, dat meer concurrentie de kwaliteit verbetert en de prijs omlaag zal doen gaan. De praktijk laat telkens weer zien, dat het aantal aanbieders daalt, zoals bij een overname van Ziggo ook weer het geval zal zijn en van kwaliteitsverbetering is zeker wat betreft het standaard (analoge) pakket al helemaal geen sprake. Bij de rest van het pakket zie je steeds vaker storingen, van onverwachte knallen uit de luidsprekers, pixelverlies, stilstaande beelden, tot een totaal zwart beeld toe.
Als een product uit de openbare infrastructuur goedkoper wordt, is dat te danken aan het ingrijpen van hogerhand, zoals bij de telefoontarieven gebeurde, maar dat zijn helaas uitzonderingen.
Het neoliberalisme is een gif
Op 4 februari verscheen het volgende artikel in de Standaard:
Een gif dat het slechtste in ons naar boven haalt
ESSAY. Paul Verhaeghe over het neoliberalisme
zaterdag 04 februari 2012, 03u00
Auteur: Paul Verhaeghe
—–
Het neoliberalisme is onze enige realiteit geworden. Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent, kan er weinig fraais in ontdekken.
Niet zo lang geleden werd de maatschappij bepaald door vier dimensies: politiek, religie, economie en cultuur. Vandaag is er maar één: het neoliberalisme. Het bepaalt niet alleen de economie, maar ook de zorgsector, het onderwijs, het onderzoek en de media en ondertussen zelfs onze identiteit. Vandaar het idee dat dit het einde van de geschiedenis zou zijn, het punt waar we alle ideologieën kunnen opdoeken omdat het neoliberalisme zich aandient als aansluitend bij de mens ‘zoals hij is’. Egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef. Get real, dat is het ironische bevel. Dezelfde ironie ligt in de zogenaamde realpolitik, ironie omdat een dergelijke politiek de realiteit waarbij ze pretendeert te vertrekken, gemaakt heeft. ‘There is no such a thing as society’, de slogan van Margaret Thatcher, is dertig jaar na datum overtuigend gerealiseerd.
Het is van belang dat we dit beseffen: het belangrijkste product van het neoliberalisme is onze realiteit. En die ziet er als volgt uit.
Een falende economie, en laat dat nu net het domein zijn waar het zou moeten werken. Een vrije markt zou ons betere en goedkopere producten en diensten opleveren. De realiteit is exact het omgekeerde. Nogal wat onderzoek toont aan dat een meer egalitair gerichte economie zowel productiever als efficiënter is. Het Rijnlands model is stukken beter dan het Angelsaksische dat een spectaculaire stijging van ongelijkheid veroorzaakt heeft.
Een maatschappelijke ramp. In dertig jaar tijd zijn de inkomensverschillen in Groot-Brittannië spectaculair gestegen, zodat de middenklasse aan het verdwijnen is. Sociologisch onderzoek toont aan dat er een perfecte correlatie bestaat tussen de inkomensverschillen en alle belangrijke gezondheidsparameters. Hoe groter de inkomensverschillen, des te meer mentale stoornissen, tienerzwangerschappen, agressie, criminaliteit, drugsgebruik; des te lager de levensverwachting, lichamelijke gezondheid, onderwijsresultaten, sociale mobiliteit en ruimer, de gevoelens van veiligheid en geluk. En toch blijven we gebiologeerd kijken in de Angelsaksische lichtbak die alles daarbuiten in duisternis hult.
Een psychologisch gif dat het slechtste in ons naar boven haalt. De financiële gevechten tussen de eurolanden illustreren wat het met mensen doet. Solidariteit wordt een kostbare luxe en moet de plaats ruimen voor tijdelijke coalities met als voornaamste zorg dat men er meer winst uit haalt dan de anderen. Diepgaande sociale banden met collega’s zijn daardoor uitgesloten, een emotionele betrokkenheid bij het werk zelf is er nog nauwelijks en al helemaal niet meer bij het bedrijf. Pesten was vroeger een probleem op de scholen, nu is het volop aanwezig op de werkvloer, als een typisch symptoom van onmacht. Onderhuids leeft er angst, van faalangst tot ruimere sociale angst.
Zelfrespect
Een daling in autonomie en een groeiende afhankelijkheid van steeds verschuivende normen veroorzaken wat R. Sennett een infantilisering van de werknemers noemt. Volwassen mensen vertonen kinderlijke woedeaanvallen, zijn jaloers voor trivialiteiten, deinzen niet terug voor bedrog, koesteren leedvermaak en kleinzielige wraakgevoelens. Nog belangrijker is de aantasting van het zelfrespect. Dit hangt af van de erkenning die men krijgt van de ander, dat is de les die van Hegel tot Lacan doorklinkt. Ongeweten verwoordt Sennett hetzelfde wanneer hij deze vraag in de mond van de huidige werknemer legt: Who needs me? Voor een groeiende groep is het antwoord: niemand. Je telt enkel mee als je succes hebt.
Dat is de boodschap die onze kinderen op school horen. Niet zo lang geleden was het de bedoeling kritische burgers af te leveren die via hun persoonlijke ontwikkeling konden bijdragen tot een betere maatschappij. Dat idee klinkt vandaag ongelooflijk wollig. Universiteiten, dat zijn toch kennisbedrijven die competenties moeten ontwikkelen bij hun studenten zodat ze regelrecht in het bedrijfsleven kunnen stappen? Recentelijk nog deed een aantal prominenten heel concrete voorstellen: verhoog het inschrijvingsgeld voor alle opleidingen die niet aansluiten bij het bedrijfsleven, verlaag het voor wat wel rendeert; wie toch kiest voor een niet-rendabele opleiding, die moet bestraft worden. Dat daartegen nauwelijks protest komt, toont hoe de neoliberale realityshow het gewone leven en dus ook het onderwijs dirigeert.
Ook hier is het nodig de geschiedenis te kennen. De twintigste eeuw leerde dat elke dictatuur het onderwijs aangrijpt om kinderen te indoctrineren. Als reactie daartegen werd de school zoveel mogelijk waardenvrij gemaakt en in dit pedagogisch vacuüm vond het competentiemodel zijn voedingsbodem. De aanvankelijke doelstellingen zijn nobel: laten we uitgaan van vaardigheden die belangrijk zijn in het beroepsleven, zodat jonge mensen alle kansen krijgen om hun eigen weg te banen, los van religieuze en ideologische poespas. Al snel kwam er een betekenisuitbreiding, van praktische competenties (talenkennis) naar persoonlijkheidskenmerken (flexibel zijn), en uiteindelijk naar de persoonlijkheid als dusdanig (de mens als manager van het eigen leven). De link met het neoliberalisme blijkt uit zinnetjes zoals: kennis is menselijk kapitaal; competenties vormen een kapitaal dat geïnvesteerd moet worden; leren is een langetermijninvestering.
Het doel heet zelfmanagement: jongeren moeten zichzelf beschouwen als een bedrijf, waarbij vaardigheden een economisch belang hebben ter verhoging van hun marktwaarde. Daarmee heeft het competentieonderwijs de neoliberale ideologie ten volle geïmplementeerd in de geest van onze jeugd. Waarom zijn we dan verwonderd als hun eerste vraag luidt: wat brengt het op? Voor mij? Hun nieuwe norm heet effectiviteit, het doel is materiële winst, de daarbij behorende deugd hebzucht. De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt voelt, vaak vanaf de leeftijd van tien jaar. ‘Loser!’, is het voornaamste scheldwoord op de speelplaats. Sommige van die losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, gedraagt zich autistiform, is depressief, en nagenoeg altijd hyperconsumerend.
Zelfverwonding
Zymunt Bauman vat de paradox van onze tijd mooi samen: ‘Nooit waren we zo vrij. Nooit voelden we ons zo machteloos’. Overal hoor je klachten tegen ‘het systeem’, niemand krijgt het te pakken. De stakingen van de vorige eeuw hadden effect omdat er een duidelijke vijand was: de patrons. Die zijn verdwenen, in de plaats daarvan zijn er ratingbureaus en aandeelhouders. Psychoanalytisch beschouwd is staking vergelijkbaar met zelfverwonding – de patiënt die alle greep op zijn leven verloren is, kerft dan maar in het eigen vel. Morgen gaat alles weer zijn gewone gang, met dien verstande dat de patiënt nog wat meer patiënt geworden is. De hamvraag luidt: hoe dit anonieme systeem aanpakken? Het toverwoord daarbij is inlevering.
Eerst en vooral op het macro-economische vlak. Nogal wat specialisten zijn het eens. Splits spaarbanken volledig van beleggingsbanken. Belast inkomsten uit arbeid zo laag mogelijk, uit beleggingen zo hoog mogelijk. Beperk inkomensongelijkheid tot normale proporties. Zorg voor een transparante vennootschapsbelasting. Dezelfde specialisten spreken over een verziekte politiek die niet in staat is beslissingen te nemen en alle heil van elders verwacht. Dat elders is er niet. In plaats van de huidige grijze muizen hebben we dringend nood aan verschillend gekleurde politieke partijen die elk hun ideologie naar voren schuiven in democratische concurrentie met andere ideologieën. Op dat vlak volg ik De Gaulle: ‘La politique ne se fait pas à la corbeille’. Dat er ingeleverd moet worden, is duidelijk – in het Westen leven wij ver boven onze stand. Maar die inlevering moet de maatschappij ten goede komen, niet de economie. Als deze zin u verrast, dan moet u vooral verrast zijn over uzelf.
Vervolgens het individuele vlak. De vorige oplossing sluit aan bij een intieme overtuiging: het is de schuld van De Ander. Begrijp: die ander (de profiterende werkloze, de graaiende bankier) moet veranderen en alles komt goed. Helaas krijgen we die ander niet te pakken, vandaar dat we wild om ons heen slaan en vervolgens terug depressief in een hoekje wegzakken. Daarmee zijn we het perfecte spiegelbeeld van de beurs: ofwel ADHD-opverend, ofwel depressief in elkaar zakkend. En in beide gevallen ervan overtuigd dat er een magische pil is die ons zonder eigen inspanning zal genezen. Niet dus. Ondertussen zijn wij allemaal neoliberaal, in ons denken en in ons gedrag, en het is vooral daar dat er een grondige verandering moet gebeuren.
Wij zijn alleen maar consumenten, we moeten opnieuw burger worden. Dat zal een grondige inlevering vragen bij voorkeur samen met de uitbouw van een nieuwe ethiek. Die kan best aansluiten bij de hedendaagse individualisering, met als sleutelbegrip de zorg voor zichzelf. Niet in de prestatiegedreven consumentenbetekenis van het woord, wel in de klassieke zin. Een dergelijke zorg komt steevast neer op matiging en moed, waardoor men geen slaaf is van het eigen lichaam noch van de ander, laat staan van de hedendaagse verplichting tot depressief genot. Op dat vlak inleveren betekent kiezen voor het goede leven, ook voor de anderen, want een dergelijke zorg voor zichzelf is een stevige basis voor burgerschap.
Dit is een verkorte versie van de keynote speech op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond in Gent. Meer op http://westrikeback.vooruit.be/
De lezer die bekend is met dit blog, zal begrijpen, dat ik achter het overgrote deel van dit artikel sta. Op westrikeback.vooruit.be is verder niet veel te vinden, vandaar geen link.
Kees Prins, een kleine vervelende onderkruiper
Om te laten weten, dat hij echt een vervelende kleine opportunistische onderkruiper is en graag tot het ‘establishment’ wil behoren, maakt Prins niet alleen reclame voor het clubblaadje van de Telegrof, het Financieel Gatblad, maar liet hij deze week op radio1 in het ‘dagboek’ (rond 13.25u.) weten, spijt te hebben over uitspraken die hij in het verleden deed. Als voorbeeld noemde hij het commentaar, dat hij op het totaal overgewaardeerde rechtse leeghoofd Paul van Vliet had, die in de jaren 60 de lachers op zijn hand kreeg, louter en alleen met een namaak dialect en ‘hasj grapjes’. Al zijn terechte maatschappijkritiek, heeft de slappe lul Prins op de vuilhoop gedonderd, gadverdamme wat een enge lul!
Rick Santorum, republikeins leugenaar
Eén van de republikeinse presidentskandidaten, Rick Santorum, liegt zich de oren van het hoofd. Volgens deze rechts-conservatieve hufter, dragen Nederlandse patiënten op leeftijd, een polsbandje waarop staat, dat zij niet geëuthanaseerd willen worden.
Wat wij over deze leugenachtige klootzak (en de VS) kunnen zeggen is, dat hij als ‘christen’ liegt (dat is hem al verteld, maar daar heeft hij schijt aan); hij is tegen een zorgverzekering voor iedere VS burger (althans voor degenen, die dat zelf niet kunnen betalen) en daarmee heeft hij lak aan de ellendige dood van velen in de VS; de onbeschofte volkomen tekortschietende zorg voor veteranen, zal deze ultra-rechtse leugenaar een rotzorg zijn; het wapenbezit, dat jaarlijks honderden doden kost in de VS, wil deze ‘christen’ koste wat kost in stand houden; de vele tentenkampen waar gezinnen, door de crisis in zijn terechtgekomen (terwijl er al een flink aantal niet te verkopen huizen zijn gesloopt), zal hem aan z’n reet roesten; en tot slot, dat de welgestelden hetzelfde of zelfs minder belasting betalen dan de ‘normale burger’, Santorum ligt er geen nacht wakker van.
Je zou denken, dat Rosenthal na de uitspraak van Santorum, de ambassadeur van de VS op het matje zou roepen en bij de regering van de VS zou aandringen op een tv boodschap, waar deze leugen aan de kaak zou worden gesteld. Niets van dit alles, de kakelende VVD nitwit, heeft naar alle waarschijnlijkheid niet alleen meerdere baasjes (zoals de CIA), maar totaal geen probleem met het besmeuren van onze naam in het buitenland.
Bradley Manning voor de krijgsraad
Het proces tegen één van de grootste klokkenluiders, Bradley Manning (later: Chelsea Manning), is gisteren van start gegaan in de VS. De man die gore praktijken aan het licht bracht, zit al vanaf juni 2010 in een isolatiecel. Manning kon de ellende die hij onder ogen kreeg, zoals een doelbewuste ‘moordpartij’ door VS militairen, niet voor zich houden en besloot de waarheid onder de aandacht van de burgers te brengen, wat intussen door ‘Wikileaks’ op ‘het net’ is geplaatst. De waarheid vertellen is tegenwoordig één van de halsmisdrijven, niet alleen in de VS, wereldwijd worden klokkenluiders vervolgd of zelfs vermoord…..
Bradley Manning dient onverwijld in vrijheid te worden gesteld, waarna hij beveiliging tegen psychopathisch schoftentuig dient te krijgen!
24 uur: tussen leven en dood
Het sensatieprogramma ‘tussen leven en dood’ werd door RTL4 vervroegd uitgezonden, dit om de kijker zelf een mening te laten vormen. Ha! ha! ha!, wat een gelul, RTL is gewoon bang dat het programma straks niet uitgezonden mag worden, bovendien was de commotie zo groot, dat RTL verzekerd was van een grote kijkersdichtheid, de 1 en 2 hersencelligen zien nu eenmaal graag ellende en sensatie.
De reactie van het ziekenhuis (VUmc) is ronduit schandalig, zij hadden deze toestand nooit mogen toestaan, i.p.v. beschaamd toe te geven, dat dit een grove fout is, ontkent het ziekenhuis een inbreuk op het beroepsgeheim en de privacy te hebben gedaan.
Zie hier wat u straks allemaal te wachten staat, als de marktwerking voluit wordt losgelaten op de zorg
De debilisering van Nederland, nu verzorgd door ABN Amro
Voor idioten die sparen, maar niet weten hoe met het gespaarde geld om te gaan, voert ABN Amro op kosten van de belastingbetaler een reclamecampagne voor een ‘financieel dagboek’. Volkomen weggegooid geld (maar daar hebben banken dan ook ervaring mee), immers mensen die de discipline hebben om te sparen, weten dondersgoed waar ze hun geld aan uitgeven. Het lullige is, dat veel spaarders door de crisis, die n.b. door de banken is veroorzaakt, hun spaargeld moeten aanspreken. Extra lullig dus, alsof spaarders niet met hun geld om kunnen gaan, godgloeiendegodverdomme!!!!!
Hysterie rond de oranje sneeuwbal
De hysterie is weer compleet, met ‘brekend nieuws’ werd vanmorgen een persconferentie om 12.00u. vanmiddag aangekondigd, een perscommuniqué over de toestand van de oranje sneeuwbal Jonker Fris, door de neurologen, die de J.F. behandelen. De persconferentie duurde wat te kort, dus laat de NOS nog wat personen hun mening geven, veel geouwehoer dat niets toevoegde aan het verhaal van de artsen. Ik vrees dat het daar niet bij blijft en we de komende dagen vooral weer veel gekoekwauz te horen zullen krijgen op radio en tv. Volgens de neurologen heeft J.F. ernstig hersenletsel opgelopen, uw Azijnpisser hoopt, dat deze artsen rekening hebben gehouden met de verminderde geestelijke vermogens van de oranje sneeuwbal…..