Het volgende schrijven van Ditmitri Georganas vond ik op Linkedin en is gebaseerd op een artikel van Trouw.
The New England Journal of Medicine plaatste een artikel over doorbraak infecties, dit zijn infecties die ondanks dat de drager is gevaccineerd deze persoon toch besmetten en anderen in de omgeving kunnen aansteken. In Israël zag men dit verschijnsel al in januari bij een ‘half procent’ van de gevaccineerden, de delta variant van COVID-19 schijnt dat nog makkelijker te kunnen doen….. (hoewel er wordt gesteld dat ook deze variant als de Engelse sterk wordt overdreven) Moet zeggen dat het verhaal flink is afgezwakt daar intussen duidelijk is dat gevaccineerden op grote schaal het virus kunnen doorgeven en zelf ook ziek kunnen worden, zelfs zo ziek dat ze op de intensive care belanden….. (en niet alleen door de delta variant….)
Niet voor niets ook dat de CDC in de VS gevaccineerden maant het mondmasker te blijven dragen en de andere voorzorgsmaatregelen te volgen, iets wat men na vaccinatie nu juist niet meer hoefde te doen…. Men wil zelfs dat gevaccineerden die aan grote evenementen meedoen zich toch ook laten testen voor dat ze toegelaten worden……. Waarom zou je je dan nog laten vaccineren??!!! Zeker als je jong bent en dan eigenlijk alleen kans loopt op ernstige bijwerkingen door een werkelijke besmetting met het virus, als je één of meer onderliggende klachten hebt……. Voorts is het vaccineren nu in feite een vervolg op de normale testperiode voor een vaccin, die van 5 tot 10 jaar duurt, ofwel de kans op (ernstige) bijwerkingen bij deze proefpersonen op de korte, middellange en lange termijn is bepaald niet ondenkbaar, hoe men ook probeert te vertellen dat het vaccin veilig is……. Niet voor niets ook dat de farmaceuten van de landen eisen waarin hun vaccin wordt verspreid dat ze niet aansprakelijk mogen worden gesteld voor ernstige bijwerkingen op de korte, middellange en lange termijn…..
Eén ding is zeker: de Coronamaatregelen zijn een zootje met elkaar tegensprekende voorschriften en adviezen…….
Lees het schrijven en artikel en bedenk wat e.e.a. betekent (niet moeilijk, zie het schrijven van Georganas):
Gevaccineerde zorgmedewerkers die besmet zijn met
SARS-CoV2 mogen ondanks symptomen en (dus) hoge viral loads gewoon aan
het werk, ondanks het feit dat ze besmettelijk zijn. Dat is wel
opmerkelijk, want de maatregelen die bij COVID19 horen, een
besmettelijke ziekte uit groep A, zijn o.a. quarantaine en verbod van
beroepsuitoefening.
Ik ben weliswaar geen viroloog, intensivist
of rechtsfilosoof, dus ik kan me vergissen, maar ik kan geen andere
conclusie trekken dan dat het verspreiden van het virus door
gevaccineerden geen enkel probleem is, nota bene uitgerekend daar waar
kwetsbare patiënten er mee besmet kunnen raken.
Toen ze nog niet
gevaccineerd waren, moesten zorgmedewerkers naar verluidt bij een
positieve test al thuis blijven, ook al hadden ze geen symptomen.
Als
hetzelfde recept straks op scholen gaat gelden, hebben we een groot
probleem. Daar hoef je geen topwetenschapper voor te zijn:
–
Gevaccineerde kinderen met COVID19 mogen gewoon naar school, ondanks
symptomen en hoge viral loads, dus terwijl ze besmettelijk zijn?
–
Niet gevaccineerde kinderen moeten blijven testen en bij positieve test
in quarantaine, ook zonder symptomen? Inclusief de ouders?
De vraag is hoeveel kwartjes er nog moeten vallen voordat het kaartenhuis in elkaar stort.
Ziekenhuispersoneel wordt in april gevaccineerd met het Janssen-vaccin in HMC Westeinde. Beeld ANP
Via een Twitterbericht van Lieve Linkse, kwam ik op het volgende artikel van Mirjam Ates-Snijdewind, geplaatst op Joop. De hoogste tijd dat men wakker wordt en de ware aard ziet van de fascistische apartheidsstaat Israël, die het verdrukte Palestijnse volk zo barbaars en bloedig vervolgt. En nee, dit heeft niets te maken met antisemitisme, hoe zeer de opvolgende Israëlische regeringen ook hun best doen om elke kritiek weg te (laten) zetten als antisemitisme, deze propaganda is in het westen zo sterk overgenomen door politici en de reguliere media dat het Jeremy Corbyn in 2019 de Britse verkiezingen kostte (en niet de Brexit zoals de media je willen laten geloven, dezelfde media die keihard meededen aan de smeercampagne dat Corbyn een antisemiet was, met daaronder de zogenaamd onafhankelijke BBC en NOS….)…. Dezelfde verkiezingen die van de Labour Partij een ronduit neoliberale partij maakte, die geen deuk in een pak boter kan slaan met zijne kwaadaardigheid Keir Starmer aan het roer…….
Het is tijd om de geschiedenis te herschrijven en het propagandaverhaal –
dat tot op heden verteld wordt – te vervangen door feiten
cc-foto: IDF (IDF: het Israëlische leger)
Kortgeleden zag ik
een video die me diep raakte en terugwierp in de tijd. Ik voelde me weer
dat meisje van de basisschool dat een boekje kreeg over wat er in de
Tweede Wereldoorlog met de joden was gebeurd. De witte kaft met enkele
zwarte silhouetten van kinderen staat nog op mijn netvlies gegrift.
De inhoud was eigenlijk te pijnlijk voor me om te lezen. Ik had net
mijn moeder verloren en die wond was nog vers. Verlies… daar ‘wist’ ik
ook iets van. Al was dat niet wat tot op denkniveau kwam. Ik voelde het
en hoefde daar geen boekje voor te lezen. De kaft had me al voldoende
geraakt.
Mijn vriendinnetje wilde later in een kibboets gaan werken. Zeker na
de Zesdaagse Oorlog. Verschrikkelijk, dat mensen, die al zoveel verloren
hadden, nu weer met een oorlog geconfronteerd werden. Het sterkte mijn
vriendin in haar voornemen. Gaan helpen in die nieuwe staat Israël. Ik
wenste dat ik dat dúrfde te willen, maar mijn onzekerheid, mijn
onbewuste verlangen naar bescherming liet dat niet toe. Maar ik vond
haar voornemen een voorbeeld van wat je zou kunnen doen in zo’n
situatie.
Twee herinneringen waarmee ik ben opgegroeid en waardoor ik Israël
een warm hart toe bleef dragen. Tot er in de jaren 80 kritische krasjes
op kwamen. Het was in die tijd dat ik schreef:
De onderdrukte vecht tegen zijn onderdrukker;
maar hoe vaak gaat het niet mis
wanneer de onderdrukte zelf de macht krijgt…
Hoe oneindig groot
moet een hart zijn<
om deze cirkel te doorbreken…
De mens die in zijn leven zichzelf en de ander
als gelijke grootheden respecteert
zal democratisch kunnen handelen.’
In 2009 ontmoette ik een joods-Israëlische vrouw, met een belangrijke
economische functie. Ze was tevens vredesactiviste en spande zich in
voor vrede tussen joden en Palestijnen. Voor een vreedzame toekomst voor
beide volkeren. Voor de drie prominent aanwezige religies in het
gebied.
Ze was naar Nederland gekomen voor hulp. “Als vredesactivisten wordt
ons de mond gesnoerd. Als ergens steun vandaan moet komen, dan is dat
toch zeker van Nederland, met jullie Stad van Vrede, een Vredespaleis,
jullie inzet voor gerechtigheid. Deel het in Europa, laat Europa zich
sterk maken voor de rechten van Palestijnen. Van de Verenigde Staten
hoeven we niets meer te verwachten.” Haar noodkreet raakte me en
motiveerde me om me meer te verdiepen in wat er speelde in het
Midden-Oosten. Ik sloot me aan bij een politieke Midden-Oosten-groep.
Vanaf dat moment ontmoette ik meer joden, meer Israëliërs, meer
Palestijnen. Hoorde hun verhalen. Ontdekte mooie onderlinge contacten
binnen Israël en de Palestijnse gebieden. Niet alleen haat, maar
lichtpuntjes van samenwerking tussen christenen en joden, tussen moslims
en joden. Het hielp me nuanceren. Maar mijn blik op de Israëlische
politiek kantelde wel. Ik zag een bezetter, die een mensonwaardig beleid
voert dat op een deel van de bevolking gericht was. Soldaten die om
niets burgers doodschieten. Kinderen ’s-nachts van hun bed lichten.
Burgers die een baby spiesen en verbranden.
Politieke leiders zwijgen over deze grove schendingen van
mensenrechten, van het internationaal recht waaraan Nederland zich heeft
gecommitteerd.
Enkele jaren later zit ik in een vliegtuig dat uit Tel Aviv komt en
schuin achter me zit een onrustige groep Israëlische soldaten. Ze
spreken luid over Amsterdam, waar ze naar toe gaan om te ontspannen en
drugs te gebruiken. Ik hoor het aan. Mijn nieuwsgierigheid is groter dan
het lichte gevoel van afkeer dat in me opwelde toen ik me bewust werd
van wie er achter me zaten. Een van hen wordt verschillende malen door
zijn kameraden tot kalmte gemaand. Ik kijk om en zie de wilde blik in
zijn ogen.
Die blik… Wat verschrikkelijk. Het zal je zoon maar zijn. Opgefokt,
door hoe hij zich als militair moet gedragen? Wat zou zijn geschiedenis
zijn? Wat heeft hij gedaan, vanuit de overtuiging dat Palestijnen zijn
vijanden zijn en dat hij voor de rust en vrede in zijn land tot het
uiterste mag gaan? Ik heb met hem te doen en een gevoel van afschuw komt
over me – over de indoctrinatie en desensibilisering die deze
militairen hebben ondergaan. Ze staan op dit moment voor mij symbool
voor alle militairen die te goeder trouw voor hun vaderland tegen een
‘vijand’ moeten vechten. Wat doen wij onze jongeren aan? Waarmee vullen
wij hun geest, hun hart?
Een vooraanstaande Palestijns-joods-Israëlische delegatie komt op
bezoek bij de Tweede Kamer. Het CDA, de organisator, en een VVD-lid zijn
de enige Kamerleden die bij het gesprek zijn. De andere partijen
schitteren door afwezigheid. De delegatieleden roepen de Nederlandse
politici op tot een veel steviger stellingname tegen het Israëlische
(apartheids)beleid. Niet veel later komt een joods-christelijke
delegatie op bezoek op het CDA-partijbureau. Ook zij drukken ons op het
hart om actie te ondernemen.
Al jaren neemt niet alleen de verborgen maar ook zichtbare annexatie
door kolonisten, van de weinig overgebleven Palestijnse gebieden,
schrikbarend toe. Een Kamermeerderheid houdt de Israëlische regering de
hand boven het hoofd en het kabinet doet alles om te zwijgen over het
vele en grove onrecht dat een bezetter de bezette bewoners aandoet. Ik
herinner me wat ik eerder schreef over macht. Mijn onmacht doet pijn.
Het wordt 2021 en weer laait er een flinke strijd op tussen Israël en
de bewoners van Gaza en zelfs hier en daar in steden in Israël en de
Palestijnse gebieden. We zien nu live hoe Israël allerlei
(burger)gebouwen opblaast. Hoe kinderen vol angst ineengekropen zitten,
schuilend bij volwassenen. Een meisje, een kind nog, uit voor de camera
haar machteloosheid. Ze wil dokter worden, mensen helpen, maar ze kan
niets tegen dit geweld doen. Hartverscheurend. Op internet delen joden
van over de hele wereld de video waarin joodse mannen vol vuur ‘Dood aan
de Arabieren’ zingen. Vlak naast de Al-Aqsa moskee in Jerusalem.
Maar dan komt, voor mij, het dieptepunt nog. Ik krijg een video
gemaild met een toespraak van Miko Peled, de kleinzoon van een van de
ondertekenaars van Israëls Onafhankelijkheidsverklaring, en zoon van
Mattityahy Peled, generaal in de Zesdaagse oorlog in 1967. Hij verhaalt
met documenten hoe niet Egypte de oorlog begon tegen Israël, maar Israël
tegen Egypte. “Israël werd niet bedreigd. De generaals wilden de oorlog
omdat zij een kans zagen. Israël begon een massieve aanval tegen zijn
Arabische buren, tegen Egypte. Omdat het Hoge Commando hun legers wilde
uitschakelen en hun land wilde.”
Het was goed uitgekiend, omdat Egypte een van de grootste legers had
van de Arabische landen in de regio – en slecht was voorbereid op
oorlog. “Het had anderhalf, twee jaar nodig om klaar te zijn voor een
oorlog. “Dit is een kans. Wij moeten aangeven en herhalen dat we
bedreigd worden, als drukmiddel op de publieke opinie en de regering om
ons groen licht te geven.” Mensen wérden bang, de regering werd onder
druk gezet – en de generaals kregen groen licht… “In 5 dagen was de
oorlog over. Het was een leugen. En al werd dat later toegegeven, het
herhalen dat Israël bedreigd werd bleef plakken.”
Het kind in me voelt zich diep bedrogen. Maar dat weegt niet het
zwaarst – ik denk aan de zovele oprechte joden, die tot op de dag van
vandaag onder hun huid een constant angstgevoel kennen, door deze
leugen.., aan de haat die hierdoor is gezaaid in de harten van vele
mensen…
Het is tijd om de geschiedenis te herschrijven en het
propagandaverhaal – dat tot op heden verteld wordt – te vervangen door
feiten. Hoe niet de Arabische landen, maar Israël zélf de agressor was,
die in 1967 de oorlog begon tegen haar buurlanden. Dat de gezaaide angst
verzonnen was.
Tijd om breed te delen dat het geweld jegens Palestijnen door de
Israëlische overheid, die jaarlijks $3,8 miljard steun van de VS
ontvangt en in het bezit van kernwapens is, door politieke leiders
nimmer gebagatelliseerd mag worden als ware het ‘recht op
zelfverdediging.’
Het is tijd om onder ogen te zien dat in het Midden-Oosten
apartheid-politiek en sluipende genocide plaats vinden jegens
Palestijnen en dat wij vuile handen maken door dat beleid economisch en
politiek te steunen.
Het is tijd om de bezetting te beëindigen.
En het is de hoogste tijd om onze jongeren te leren dat de waarheid
op een dag naar boven komt, omdat mensen een geweten hebben, dat zegt
dat het creëren van vijanden, het uitsluiten van mensen, het doden van
anderen niets oplost. Dat onderdrukking leidt tot wraak en nimmer tot
vrede.
Het is tijd om onze medemenselijkheid vorm te geven en onrecht ongedaan te maken. Door recht te doen.
============================
Voor dagelijks nieuws over de benarde situatie van de Palestijnen, zie het Twitteraccount van Sarah Wilkinson.
